در ابتدا از تمام دانشجویانی که حال و آینده خود را به خاطر ما دانشجویان بی بخار به خطر انداختند تشکر می کنیم و امیدواریم که اینان در این راه الگویی برای سایر دانشجوها به ویژه دانشجویان دیگر mech 84 ی شوند ، امیدواریم که دیگر دانشجویان قدر راهی که شما باز کردید بدانند.
mech84news
دوستان ما اعتراض کردند ، جواب نگرفتند ، در شهر تحصن کردند ، نتیجه نگرفتند ، در دانشگاه تحصن کردند ، نتیجه نگرفتند. دوباره در شهر تحصن کردند ، نتیجه نگرفتند. توسط گروه ضربت ، ضرب و شتم و بازداشت شدند ، اما باز هم نتیجه ای حاصل نشد.
عیب کار از کجاست ؟ چرا راه رفتن در مسیر حق تا این حد دشوار است ؟
یکی از دوستان حرف جالبی زد ، گفت : ” خدا رو شکر که حکومت ما طاغوت و باطل نیست که بخواهیم انقلاب کنیم ، چون فکر کنم خود امام زمان هم که باشه با این مردم نتونه انقلاب کنه! خوبه این هایی که تا این حد ترسو تشریف دارن تو محرم و عزاداری حسین با التماس از خدا می خوان که چی می شد ما هم جزو اصحاب امام بودیم ؟ فکر کنم اگه اصحاب امام حسین (بلا تشبیه) مثل اینا بودن ، تو همون روز ورود امام به کربلا اون حضرت رو تحویل می دادن و می رفتن سراغ کار و زندگی خودشون ، فکر کنم یکی از دلایلش همینه که امام زمان ظهور نمی کنه. “
دانشجویان و مسئولانی که این مطلب را می خوانید ؛ فکر کنید ، اقدام کنید ، شاید اگر در فردای خود به این نتیجه برسید دیگر دیر باشد.
فکر کنید همین الان ، همین جا.
مسئولین محترم ، شک دارم که اسم مسئول لایق شما باشد!؟؟ مسئول مسئولیت دارد ، شما چه مسئولیتی دارید ؟؟؟ البته شاید تعریف شما از مسئولیت چسبیدن به میز و حفظ آن به هر صورت باشد ، که با این دیدگاه شما بهترین مسئولان هستید!
دکتر مرادزاده ، دکتر نیکوفرد ، دکتر عامریون ، حاج آقای الماسی ، آقای مزینانی ، آقای واعظیان ، آقای صادقی ، آقای منتظری و باقی مسئولین ، چگونه می توانید در کنار خانواده های خود بنشینید و در نهایت آرامش ، از بودن در کنار آنها لذت ببرید ، در حالی که به مسئولیت خود خیانت می کنید و آرامش را از عده ای دانشجو و خانواده های آنها ربوده اید ؟
دکتر مرادزاده چگونه فرزند خود را در آغوش می گیری در حالی که فرزندانت ساعت ها در جلوی دفتر تو یک صدا حضور تو را خواستار شدند ، اما تو از آن اتاق کذایی حتی سر بیرون نیاوردی ، البته شاید گاه گاه از پشت پرده های اتاقت طوری که دوربین ها تو را شکار نکنند فرزندانت را نگاه می کردی.
آیا این رسم پدر و فرزندی است ؟؟؟ اگر این است که پدری تا این حد بی اعتنا به فرزندان خود باشد ، بیل و کلنگ را به من بدهید تا با دستان خود قبر پدر را مهیا کنم.
برای شنیدن صدای کنار رفتن تو لحظه شماری می کنم
دکتر عامریون کاش آنقدر مرد بودی که از ترس دانشجوها در ساختمان خود را محبوس نمی کردی .دوست دارم این جمله را با صدایی بلند که ریشه در درونم دارد به تمام دانشجویان بگویم که : ” شرمنده از آنم که مسئولین دانشگاهمان تا این حد بی غیرتند. “
وای بر غیرت آنهایی که دیدند و چشم بستند.
وای بر غیرت آنهایی که شنیدند و دست بر گوش نهادند.
وای بر غیرت آنهایی که ندای هل من ناصر را خواندند ، اما در آن لحظه سواد را فراموش کردند.
وای بر غیرت آنهایی که اشک دانشجو را دیدند و گفتند :” به راستی که او حقش بوده ، حتما صحبت سیاسی کرده ، ما که نمی دانیم.”
وای بر غیرت آنهایی که بی اعتنایی مسئولین دانشگاه ، بویژه رئیس دانشگاه ، به دوستان خود را دیدند و بی اعتنا از گوشه ای گذشتند.
وای بر غیرت آنهایی که گفتند :” به ما چه مربوط . اگر نمره ای بگیرند به ما هم می رسد ، اگر هم نگیرند به آنها ضرر می رسد و ما در امانیم.”
وای بر غیرت آنهایی که ذلت دانشجویان صنعتی در سالن دانشگاه آزاد را – به علت بی توجهی مسئولین دانشگاه – دیدند و شنیدند ، اما طوری رفتار کردند که گویی اصلا دانشجو نیستند.
وای بر غیرت آنهایی که از کنار متحصنین با خنده های درد آور گذشتند در حالی که کباده عقل و بزرگ بودن را می کشیدند.
وای بر غیرت آنهایی که همیشه و همه جا دم از آزادگی و مردانگی می زدند ولی در صحنه عمل خوب پست بودن شخصیت خود را نشان دادند.
وای بر غیرت آنهایی که رفتار توهین آمیز مسئولین و ضرب و شتم دانشجویان را تحت عنوان هدیه روز مهندس!!! دیدند و آرام ماندند.
وای بر غیرت آن مسئولانی که آن هنگام که – به قول خودشان – فرزندانشان در پشت درب های بسته خواهان دیدار آنها بودند ، خود را در اتاق های پوشالی محبوس کرده و همراه خود را مسئولینی شبیه خویش و تنها تکیه گاهشان را میز های پست خود قرار دادند.
وای بر غیرت مسئولانی که دندان حرص و آز خود را در پوشش عشق به کار و انقلاب و نظام جمهوری اسلامی قرار داده اند.
وای بر غیرت دانشجویانی که ترسو بودن خود را توجیح به بی نتیجه بودن عمل می کنند.
وای بر غیرت دانشجویانی که تنها با دیدن لنز دوربین محل را ترک کردند.
وای بر غیرت ما که گذاشتیم نام مقدس دانشجو تا این حد بازیچه بازی های سیاسی گوناکون و ذلیل کارکنان … دانشگاه مان شود.
وای بر عقل ، دل و غیرت کسانی که این را بخوانند و باز هم در خواب باشند.
سرزنده باشید
